Σελίδες

6.11.2011

Σύγχρονο Ρεπερτόριο, σκέψεις και ακταγραφές


Το σύγχρονο ρεπερτόριο στο ελληνικό θέατρο. 
Σκέψεις και προβληματισμοί με αφορμή τις παραστάσεις της φετινής χρονιάς 2009- 2010
Από την Τζωρτζίνα Κακουδάκη- Θεατρολόγο/ ηθοποιό

Μέσα στη χρονιά που πέρασε 2009-10(και μερικές πριν) το ελληνικό κοινό είχε την ευκαιρία να δει μια σειρά από καινούργια έργα (εντυπωσικά πολλά) , τόσο ελληνικά όσο και έργα του παγκόσμιου ρεπερτορίου. Θα παρουσιάσουμε εδώ έργα γραμμένα κυρίως μετά το 2000, και που έχουν ανέβει κυρίως μέσα στην χρονιά που πέρασε, με διάθεση να δημιουργηθεί μια αφορμή συζήτησης για την επικοινωνία του σύγχρονου έργου με τους καλλιτέχνες του θεάτρου.
Το ξένο έργο

Συγγραφείς πολύ επιτυχημένοι στην Ελλάδα, αν και όχι απαραίτητα τόσο γνωστοί σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, έχουν γίνει ένα είδος θεατρικού θεσμού και τα ανεβάσματα των έργων τους αποτελούν συχνά θεατρικό γεγονός.

Αγγλοσάξωνες συγγραφείς, που ξεκίνησαν την «καριέρα» τους στην Ελλάδα με επιτυχία τα 10 τελευταία χρόνια, κυρίως λόγω των θιάσων που τους ανέδειξαν, έχουν συστηματική παρουσία στην ελληνική (κυρίως αθηναϊκή) σκηνή, δίνοντας ένα ιδιαίτερο στίγμα, όχι κατ΄ανάγκη ενδεικτικό των σύγχρονων ελληνικών προβληματισμών, για το τι αρέσει στο «υποψιασμένο» κοινό: αναφέρουμε ενδεικτικά συγγραφείς όπως η Σάρα Κέιν (φέτος με την Ψύχωση και με το Crave), ο Μαρκ Ρέιβενχιλ (φέτος με τα έργα Η πισίνα και Shoot, get treasure, repeat), ο Μάρτιν Μακ Ντόνα (με την Βασίλισσα της Ομορφιάς, τον Πουπουλένιο ξανά φέτος αλλά και τον Υπολοχαγό του Ίνισμορ πριν τρία χρόνια), ο Έντα Ουόλς (φέτος με δύο έργα, Chatroom και The new electric Ballroom αλλά και πέρισυ με την Φάρσα της οδού Wallworth και τα Μικροπράγαμτα ), ο Χάουαρντ Μπάρκερ (με Το Ύστατο σήμερα και την Ιουδήθ αλλά και πρόσφατα τα 13 αντικείμενα- Σπουδές Υποδούλωσης), ο Μάρτιν Κριμπ (Στην εξοχή αλλά και πριν τρία χρόνια οι Απόπειρες Ζωής και το Σκληρά και τρυφερά), η Λίντα Μακ Λιν (Απαλλαγή) καθώς και οι Φίλιπ Ρίντλευ (Φύλλα από γυαλί, Αίμα στο χιόνι αλλά και το περσινό Επιστροφή στον Παράδεισο) και Νίκι Σίλβερ ( φέτος τα έργα Χοντροί άντρες με φούστες, Το Μπλε Παλτό), ή ο Νορβηγός Γιον Φόσσε (Και δεν θα χωρίσουμε ποτέ), ο Σουηδός Λαρς Νόρεν (Αγρύπνια, 20 Νοεμβρίου), ο Ελβετός Λούκας Μπέρφους (με τις επιτυχίες των δύο περασμένων χρόνων Οι σεξουαλικές νευρώσεις των γονιών μας και Τέσσερις Εικόνες Αγάπης), ο Γερμανός Μάριους Φον Μαγέινμπουργκ (με έργα τα δύο τελευταία χρόνια όπως ο Άσχημος, Ο σκύλος, η νύχτα και το μαχαίρι και El Dorado), η Γερμανογερμανίδα πέρισυ Γιουστίνε Ντελ Κόρτε (Ο εφιάλτης της ευτυχίας).

Παράλληλα δεν λείπουν και μια σειρά από πολύ καινούργια, πολύκροτα, όπου παίχτηκαν, αγγλόφωνα έργα όπως τα That face της Πόλι Στένχαμ, Όροι συμβολαίου του Μάικ Μπάρτλετ, 59 σερβίτσια μόνο του ΄Αλι Τέηλορ, Χρυσές Δουλειές του Στήβεν Τόμσον, Το Γυναικείο είδος της Τζοάννα Μάρευ-Σμιθ ή το γαλλοκαναδικό Κολλιέ της Ελένης της Κάρολ Φρεσέτ που δοκιμάζουν την τύχη τους στην Αθηναϊκή πιάτσα με έντονο το ρίσκο της αποτυχίας, σε μη δοκιμασμένους ακόμα στην Ελλάδα συγγραφείς ή και θιάσους. Aξίζει να αναφερθούν επίσης και παραγωγές παραστάσεων πάνω σε πρόσφατες διεθνείς επιτυχίες όπως Η αμφιβολία του Τζον Πάτρικ Σμιθ και τα Κορίτσια ημερολογίου του Τιμ Φιρθ.

Τα τελευταία χρόνια εμφανίζονται συχνά κείμενα από άλλες χώρες, κυρίως λατινόφωνες, όπως το, κάπως παλιότερο (1985) La Chunga του Μάριο Βάργκας Λιόσα, το Ροντβάιλερ του Γκιγέρμο Έρας, το Αριζόνα και οι Πληγές του Ανέμου του Χουάν Κάρλος Ρούμπιο, το Τηλεφώνησε ο γιός σου και Ιστορίες Πείνας των Ιγνάθιο Ντελ Μοράλ και Μαργαρίτα Σάντσεθ, Κόντρα στην πρόοδο του Εστέβα Σολέρτο, Οι πληγές του Ρέκβιεμ ή αλλιώς κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά πρέπει να υπάρχει κάποιο νόημα του Φερνάντο Ρενχίφο (όλα σε μετάφραση Μαρίας Χατζηεμμανουήλ), Η Τρυφερή σου Μολότοφ του Γκουστάβο Οτ, αλλά και η Μέθοδος Gronholm του καταλανού Xόρντι Γκαλθεράν. Αξίζει να σημειωθεί ότι πολλά από τα παραπάνω έργα ή συγγραφείς παρουσιάστηκαν στο ελληνικό κοινό από αναλόγια του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου, μεταφραστικές λέσχες και άλλους θεσμούς αναλογίων (Εθνικό Θέατρο, Θέατρο Στούντιο Μαυρομιχάλη, Θέατρο Χώρα κτλ)

Μια αναφορά στο ελληνικό ρεπερτόριο

Η παραγωγή θεατρικών κειμένων εμπλουτίζεται από κείμενα ελληνικά (από νέους στο προσκήνιο συγγραφείς ή και θιάσους όπως το Πάκμαν του Γιώργου Παλούμπη, τα 4ever και Μαύρο Κουτί του γιώργου Ηλιόπουλου, η Κολοδουλειά του Γιάννη Μαυριτσάκη, Η Πάχνη των αδελφών Κούφαλη) κοντά σε εμπορικές επιτυχίες της ΕΛΘΕΑ όπως η Φουρκέτα της Ελένης Γκαζούκα, Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης του Άκη Δήμου, Ατική οδός, Ζωή σε λόγου μας και Συμπέθεροι απ΄τα Τίρανα των Ρέπα- Παπαθανασίου, Από μακριά του Θ. Αθερίδη, Το μπουφάν της Χάρλεη του Β. Κατσικονούρη και μαζί, σε εμπορικούς θιάσους, τα 33 φορές να φύγεις του Νίκου Ποριώτη ή Τα Μάτια Τέσσερα του Γ. Τσίρου και Το γάλα του Κατσικονούρη για 4η χρονιά.
Ανέλπιστες επιτυχίες πέρσι και φέτος γυναικείων μονολόγων- ρεσιτάλ από τις συνθέσεις κιμένων όπως η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, Η γυναίκα της Πάτρας του Γιώργου Χρονά, η δεκαετής επιτυχία Αγγέλα Παπάζογλου του Γιώργου Παπάζογλου και η φετινή Μαράν Άθα του Θωμά Ψύρρα καθώς και τα θεατρικά Λα Πουπέ του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη, η Μαιρούλα της Λένας Κιτσοπούλου, το Σωτηρία με λένε της Σοφίας Αδαμίδου).
Με λίγο ή καθόλου κείμενο

Άξια έρευνας είναι η τάση τα τελευταία χρόνια για κείμενα- συνθέσεις ομάδων. Άλλοτε με οργανωμένο κείμενο (όπως οι περιπτώσεις των Γάκη - Μαυρογεωργίου με τα Χωρίς Μουσική, Διχοτομημένος Ιπποκόμης και Λιοντάρια που τα συν- υπογράφουν ως κείμενα ομάδα συντελεστών). Μεγάλη η συζήτηση για το αν το αποτέλεσμα των αυτοσχεδιασμών ή των θεατρικών δράσεων αποτελεί κείμενο για τον μελλοντικό ερευνητή του θεάτρου καθώς και κείμενα, αρκετά φέτος, που συνθέτονται από ομάδες στο εδώ και τώρα της θεατρικής σκηνής (είτε ως κείμενα επινοημένου θεάτρου είτε ως σκηνικές συνθέσεις που συστηματικά παράγουν ομάδες όπως οι Blitz, Vasistas, Νοητή Γραμμή, Ομάδα 7, F2 Performance Unit, Nova Melagholia και πλήθος νεότερων ομάδων που κινούνται στην κατηγορία του Devised Theatre με αγιοσημείωτη την παράσταση 50 λεπτά διηγήματα από την ομάδα 5 στο θέατρο του Νέου Κόσμου), ενώ σπανιότερα (αλλά όχι και τόσο σπάνια) παρουσιάζονται έργα νέων συγγραφέων -πολλές φορές ηθοποιών- από μικρές αυτοχρηματοδοτούμενες ομάδες.
Αξίζει να αναφερθεί ένα κύμα παραστάσεων χωρίς κείμενο, βασισμένες κυρίως σε σωματικές δράσεις και physical theatre. Αναφέρουμε ενδεικτικά παραστάσεις όπως το Recycle του Κακάλα, το Scarmface της ομάδας Splish- Splash, ο Πλανήτης της ομάδας Abovo, Τhe Theatre case της ομάδας βλακlist, η Απόδραση της ομάδας Άλογοι κ.ά.

Σκέψεις
Η παρουσίαση νέων έργων όλων των παραπάνω κατηγοριών δημιουργεί μια σειρά από σκέψεις, εδώ υπό μορφή ερωτήσεων:
Πώς αναζητεί κανείς ένα έργο από το εξωτερικό;
Πόσα άτομα μπορούν να παίζουν;
Γιατί επικρατεί το αγγλικό κείμενο, και πόσο αυτό σχετίζεται με την πρόσβαση στην γλώσσα, την ευρύτερη λαϊκή κουλτούρα και την προέλευση των σπουδών πολλών νέων σκηνοθετών;
Μπορεί να δημιουργηθεί μια νέα τάση ρεπερτορίου από τις φιλότιμες προσπάθειες ενός υπερκινητικού μεταφραστή που εισάγει νέα έργα;
Τα πολύ νέα έργα, που κάνουν ντόρο εκεί που παίζονται, έχουν καλή τύχη στην Ελλάδα;
Και πώς προλαβαίνει να τα «κατοχυρώσει» κανείς, πριν τα πάρει ένας άλλος,άγνωστος παραγωγός και τα κλείσει στο συρτάρι;
Οι σκηνικές συνθέσεις, τα κείμενα της επινόησης και τα αυτοσχέδια κείμενα κυρίως στις μικρές σκηνές (αλλά φέτος και στις μεγάλες, χαρακτηριστικό το παράδειγμα του Group Hostel Στο Εθνικό Θέατρο όπου κυριαρχούν οι σκηνικές συνθέσεις χωρίς συγγραφείς), είναι αποτέλεσμα οικονομινκής ένδοιας, αδυναμίας αναμέτρησης με ένα ολοκλήρωμένο κείμενο, ή απόρροια κάποιας καλλιτεχνικής ανάγκης;
Ο κόσμος του θεάτρου, μήπως έχει χειραφετηθεί υπερβολικά για να αρκείται σε έναν και μόνο συγγραφέα;
Το ελληνικό έργο επιβιώνει και ποιοί θεσμοί το υποστηρίζουν;
Μέσα από τις ποικίλες πλοκές, ιστορίες, ύφη, φόρμες και περιεχόμενα, που καλύπτουν πάγιες και ικανές ανάγκες των θεατών, από τραγωδίες και ψυχολογικά δράματα μέχρι πολιτικές καταγγελίες, ψυχοτροπικές αλληγορίες και υβριδικές φάρσες, τα έργα του σύγχρονου ρεπερτορίου, ειδικά του ξένου, φαίνεται να έχουν ενταχθεί ήδη σε μια νέα «κλασσική» παράδοση: σε πολλές περιπτώσεις ένας θίασος ή οργανισμός ξέρει εκ των προτέρων πλέον «τι πουλάει»...
Κεντρική Ομιλία στην ημερίδα ΓαλλικόΙνσττιτούτο 2010
Αναζητώντας νέα θεατρικά κείμενα: ο μεταφραστής ως εισηγητής ρεπερτορίου


Spectacular Acrobatics

Eθνικό Θέατρο Ακροβατών της Κίνας
Spectacular Acrobatics

Εκεί που το παλιό αναδεικνύει το καινούργιο.
Από την Τζωρτζίνα Κακουδάκη- θεατρολόγο


Τα κινέζικα ακροβατικά είναι ένα από τα πιο δημοφιλή θεάματα σε όλον τον κόσμο. Θεάματα με μακραίωνη ιστορία, με ξεχωριστό «εθνικό» ύφος, σαρώνουν, κυριολεκτικά, τα βραβεία σε όλους τους ακροβατικούς διαγωνισμούς του κόσμου, με τους ερμηνευτές ακροβάτες να ανανεώνουν συνεχώς την φόρμα και το ποσοστό δυσκολίας των ακροβατικών τους, διεκδικώντας μια επίσημη θέση στην τέχνη του παρόντος. Παίζοντας σε θεατρικές αίθουσες αντί για τσίρκα, οι Κινέζοι ακροβάτες επινοούν ένα περιβάλλον σκηνογραφικό, δημιουργώντας ένα είδος αφήγησης μέσα από επικίνδυνα ακροβατικά νούμερα και εντυπωσιακές δεξιοτεχνίες και συνθέτοντας, με εξαιρετική ακρίβεια και πλαστικότητα, ένα ζωντανό παζλ που παρουσιάζει ανάγλυφα την Κινέζικη κουλτούρα. Πολιτισμός επί σκηνής, ενός λαού αισιόδοξου και ικανού, που, με βασικούς άξονες την αυτοσυγκέντρωση, την πειθαρχία και την αυτογνωσία, επιδιώκει, μέσω της τέχνης του, την ευτυχία και την ελευθερία. 


ΜΙΑ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ TEXNH
Η ακροβατική τέχνη στην Κίνα έχει μια ζωντανή ιστορία εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια. Στην περίοδο των δυναστειών των Qin και Han (221 π.Χ.-220 μ.Χ.), οι καλλιτέχνες εξέλιξαν και τελειοποίησαν την τέχνη των ακροβατικών σε ένα θέαμα υψηλών αξιώσεων κατάλληλο όχι μόνο για την αγοραία, υπαίθρια επίδειξή του, αλλά για την παρουσίασή τους στην αυτοκρατορική αυλή.
Οι ακροβάτες της Κίνας βρέθηκαν σύντομα σε μια δημιουργική ανταλλαγή με τους άλλους λαούς του γνωστού, τότε, κόσμου, που είχαν επιδοθεί στην εντυπωσιακή αυτή τέχνη. Τόσο οι ακροβάτες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, με νούμερα εντυπωσιακά και ριψοκίνδυνα φτιαγμένα για την αρένα, όσο και οι Ινδοί ακροβάτες, πιο κοντά σε μια αρχέτυπη, τελετουργική διάσταση, των δύσκολων σωματικών, πνευματικών και μαγικών επιδείξεων, δανείζουν στοιχεία για την τελειοποίηση και την μεθοδική εξέλιξη των κινέζων ακροβατών, που αναπτύσσουν την μοναδική και αναγνωρίσιμη, ως σήμερα, τεχνική τους.
Τα κινέζικα θεάματα των ακροβατικών, συνοδεία χορού και τραγουδιού, ακολουθούν τον δρόμο του μεταξιού προς τη Δύση και γίνονται ξακουστά ήδη από την περίοδο της δυναστείας των Tang (618-907 μ.Χ.), αναδεικνύοντας την κινεζική κουλτούρα. Μαγικά και ακροβατικά νούμερα, όπως να καταπίνεις μαχαίρια, να φτύνεις φωτιές, να περπατάς σε καρφιά, να ισορροπείς σε σκοινιά και σύρμα, να δημιουργείς ανθρώπινες πυραμίδες, να πηδάς από κούνια σε κούνια, γίνονται ένα δημοφιλές θέαμα στις αυλές των ευγενών της Κίνας και της Ιαπωνίας την περίοδο αυτή, δημιουργώντας μια πολιτιστική γέφυρα στους δύο μεγάλους ασιατικούς πολιτισμούς. Τον 19ο αιώνα, ακροβατικά αποτελούν το πρώτο θέαμα της ανατολής που ταξίδεψε στον Δυτικό κόσμο με τον μάγο Zhu Liankui να ηγείται του εντυπωσιακού θιάσου.
ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ, ΤΗ ΦΥΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΖΩΗ
Στην μεγάλη πορεία της εξέλιξης του ιδιαίτερου αυτού θεάματος, οι πρωταγωνιστές ακροβάτες δανείζονται φόρμες από τα άλλα ξακουστά θεάματα της ανατολής, όπως την Κινέζικη Όπερα, με τον πλούτο του συμβολισμού και της ερμηνείας της, αλλά και της υπέροχης ενδυματολογικής σημειολογίας που διαθέτει. Αντλούν το περιεχόμενο τους από την φύση, όπως εκφράζεται παντού στην κινέζικη τέχνη, προσπαθώντας να μεταφέρουν το συνεχώς παρόν και πάντα διαφεύγον της ανθρώπινης εμπειρίας με τη φύση. Στην περίοδο της δυναστείας των Qing o άγνωστος ποιητής γράφει:
Σε δύο κοντάρια ορθωμένα και ένα να τα διαπερνά, στηριγμένα σε ορθή γωνία
Κρεμασμένος από δερμάτινα λουριά, ένας ακροβάτης πέφτει,
Κάνοντας κύκλους σαν γεράκι, επιπλέοντας σαν πάπια,
Με χάρη και με δύναμη, να στροβιλίζεται μα ποτέ του να μην πέφτει.
Εντάσσουν στοιχεία της καθημερινής τους ζωής, τέχνης και τεχνολογίας καθώς και τα ίδια τα εργαλεία του καθημερινού μόχθου του κινέζικου λαού. Τρίαινες, στεφάνια από καλάμι, σχοινιά, τραπέζια, καρέκλες, κανάτες, ποτήρια, πιάτα, μαχαίρια, βαρέλια σε νούμερα που αφαιρούν από τα αντικείμενα αγροτικής ή οικιακής χρήσης την χρηστικότητά τους, ανάγοντας τα σε στοιχεία μαγείας, αναίρεσης, συμβολισμού και ποίησης. Νούμερα που υπάρχουν ακόμα στα κινέζικα ακροβατικά, όπως «Η ιπτάμενη τρίαινα», «Ισορροπία τραπεζιών», «Κόλπα της Κανάτας», «Βουτώντας στο Στεφάνι» κ.ά., δείχνουν αυτήν την λεπτή σχέση της πραγματικότητας και της πρωτόλειας, τολμηρής φαντασίας. Στο πέρασμα του χρόνου προστίθενται αντικείμενα πολυτελείας όπως ομπρέλες, ποδήλατα και κούνιες για να σηματοδοτήσουν τον πραγματικό κόσμο, ως χώρο προέλευσης των «φανταστικών» ακροβατικών.
Εμπλουτισμένα με πολεμικά στοιχεία, όπως άλογα και κοντάρια, ακόμα και την πυρίτιδα που στα λαϊκά ακροβατικά θεάματα χρησιμοποιούνταν ως ηχητικό εφέ, αλλά και με μια όμοια κινητική γλώσσα με αυτήν των πολεμικών τεχνών, τα ακροβατικά αποκτούν μια εκπληκτική συνέπεια, λεπτομέρεια, αποτελεσματικότητα και δύναμη στην εκτέλεσή τους και προσθέτουν στην ποίηση μια ρωμαλέα εικόνα της ζωής.
Αν και εμπνευσμένα πολλά από τα νούμερα από λαϊκά δρώμενα, όπως «Ο χορός του λιονταριού», παιχνίδια του πανηγυριού και αθλήματα, όπως οι γυμναστικές επιδείξεις «Wushu», τα ακροβατικά, παρά την απήχησή τους σε ένα κοινό που αναγνωρίζει τη θεατρικότητά τους, αποτελούν για αιώνες ένα θέαμα κατά βάση λαϊκό, ακόμα και όταν προσκαλούνταν από την αυτοκρατορική αυλή, χωρίς να έχουν θέση στην υψηλή τέχνη του θεάτρου.
Η ΝΕΑ ΠΑΡΑΔΟΣΗ
Η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, από το 1949 και μετά, και με την έμφαση που έδωσε στην ανάπτυξη των παραδοσιακών τεχνών, οδήγησε τα ακροβατικά θεάματα σε νέες συνθέσεις, διαγράφοντας μια δημιουργική πορεία στην πολυσυλλεκτικότητά τους και την παραστατική τους δύναμη. Όλες οι περιοχές της Λαικής Δημμοκρατίας αξιοποίησαν τους λαϊκούς τους ερμηνευτές, τους αθλητές τους και ανθρώπους με ειδικές δεξιότητες, δημιουργώντας θιάσους ακροβατικών υψηλών αξιώσεων και εφευρίσκοντας ακόμα πιο σύνθετα και σκηνικά ενδιαφέροντα θεάματα προς τέρψη του κοινού.
Με στόχο να αναδειχτεί η παράδοση αλλά και το πνεύμα του Κινέζικου λαού, ως ένα έθνος με ικανότητα, εφευρετικότητα, δημιουργικότητα και επιμονή στις πιο απαιτητικές για το σώμα και το μυαλό, αλλά και υπογραμμίζοντας την συνεργατικότητα, το ομαδικό πνεύμα, την δυνατότητα μιας συγκεντρωμένης και ισχυρής κοινής δύναμης, τα ακροβατικά απόκτησαν το ιδεολογικό όχημα για να εκτιναχθούν (φύση και θέση) στο παγκόσμιο στερέωμα των αθλητικών και μαγικών παραθεατρικών θεαμάτων.

Οι θίασοι μπήκαν μέσα στο θέατρο, έγιναν ένα θέαμα «επίσημο» και σημαντικό και οι ακροβάτες απέκτησαν θέση ερμηνευτών αξιώσεων με το περίπλοκο και πολυσήμαντο έργο τους. Με αρχή το ρητό «ξεχορταριάζοντας τα παλιά, εμφανίζονται τα νέα», η Κίνα γίνεται ένα πραγματικό φυτώριο σχολών για νέους ακροβάτες, που με πειθαρχία και πολυετή εκπαίδευση μαθαίνουν την παράδοση των ακροβατικών για να δημιουργήσουν μια νέα απαιτητική φόρμα, ένα θέαμα που κόβει την ανάσα, αριθμώντας σήμερα σε πάνω από 120 θιάσους στην χώρα, έχοντας επισκεφτεί τα τελευταία 40 χρόνια πάνω από 100 προορισμούς στις διεθνείς τους περιοδείες και με πάνω από 1200 ανθρώπους να συμμετέχουν σε αυτές. . 


The National Acrobats of China
Ο πρώτος ακροβατικός θίασος της Νέας Κίνας, China National Acrobatic Troupe, ιδρύθηκε το 1950. Διαθέτει περισσότερα από 100 διαφορετικά προγράμματα όπως ακροβατικά, εναέρια νούμερα, φωνητικές μιμήσεις, νούμερα μαγείας κτλ. Διαθέτει δύο ακροβατικούς θιάσους, μια ακροβατική σχολή, ένα τσίρκο, ένα στούντιο μαγείας καθώς και θυγατρικές εταιρείες που καλύπτουν τεχνικές , ενδυματολογικές, οργανωτικές ανάγκες του θιάσου. Τα τελευταία δέκα χρόνια, υπό την αιγίδα της κινεζικής κυβέρνησης και άλλων τοπικών αρχών ο θίασος έχει διανύσει μια εντυπωσιακή πορεία στα καλλιτεχνικά πράγματα της χώρας με 32 βραβεία σε τοπικούς και διεθνείς διαγωνισμούς και πολύμηνες περιοδείες σε όλον τον κόσμο. Το 2000 η παράσταση του θιάσου με τίτλο Chinese Soul επιλέχθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού και παρουσιάστηκε στον εορτασμό για τα 50 χρόνια από την ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας.
(με αφορμή την παράσταση Spectacular Acrobatics, Mεγαρο Μουσικής, Χριστούγεννα 2007, εκδόθηκε στο πρόγραμμα)

Βρωμιά, Αχτάρ και ένα μάτσο πληροφορίες αχταρμάς (sic)

Mε αφορμή την παράσταση Βρωμιά
Από τη Τζωρτζίνα Κακουδάκη

Είδα την Βρωμιά στο Φεστιβάλ Αθηνών μετά από 15 χρόνια μπορεί από την πρώτη της τότε στο Θεάτρο του Νέου Κόσμου.
Πάντα επίκαιρο το θέμα μου θύμησε μια αληθινή συνάντηση με τον Αχτάρ, που μου είπε ένα λάθος όνομα τότε, και τα λουλούδια που μου έδωσε πέθαναν σε μια μέρα.Από τότε που η στροφή της Αρδητού έγινε λεοφορειόδρομος, δεν τον ξαναείδα. Ή αν τον βλέπω δεν τον αναγνωρίζω πια.
Αχτάρ Αχεμάτ

Πλανόδιος Πωλητής Λουλουδιών από το Ρατζσάχι, Μπαγκλαντές
Συναντάω τον Αχτάρ κάθε απόγευμα στη στροφή του δρόμου προς το σπίτι μου. Άλλοτε πουλάει λουλούδια και άλλοτε χάρτες της Αθήνας. Είναι πάντα χαμογελαστός και ποτέ φορτικός ή αξιολύπητος. Σκέφτομαι ότι ώρες -ώρες μπορεί να είναι ωραίο να πουλάς λουλούδια μέσα στην άνοιξη απέναντι από την Ακρόπολη.
Πόσα χρόνια είσαι στην Ελλάδα;
7 χρόνια. Πριν ήμουν για τρία χρόνια στην Ιταλία. Εκεί όμως δεν μας άφηναν να δουλέψουμε στα φανάρια. Όχι μόνο στα φανάρια, γενικά δεν μας δίνανε δουλειά.
Τι δουλειά έκανες στο Μπαγκλαντές;
Ήμουν ηλεκτρολόγος και ράπτης. Αλλά δεν υπήρχε καθόλου δουλειά και στην οικογένεια είχα πολλά στόματα να ταΐσω. Ήρθα μόνος μου μετανάστης, η γυναίκα μου και τα παιδιά μου είναι στο Μπαγκλαντές.
Τα λουλούδια από που τα παίρνεις;
΄Εχει κάποιους προμηθευτές στα Κάτω Πατήσια. Πάω κάθε δύο μέρες και παίρνω πολλά λουλούδια σε μία μεγάλη τσάντα. Για κάθε μπουκέτο βγάζω 2 με 3 ευρώ. Αλλά όσα δεν πουλήσω τα πετάω όταν μαραθούν και στεναχωριέμαι . Είναι κρίμα να πετάς λουλούδια. Ειδικά όταν ασχολείσαι μαζί τους όλη μέρα.
Πώς τα συντηρείς;
Τα φρεσκάρω με νερό κάθε δύο ώρες. Το καλοκαίρι είναι δύσκολα τα πράγματα αλλά είναι μεγαλύτερη η κίνηση. ΄Ο,τι περισσεύει το βράδυ το πάω σπίτι. Πουλάνε και οι άλλοι στο σπίτι που μένω λουλούδια και καμιά φορά δεν μπορούμε να κοιμηθούμε από τη μυρωδιά τους. Ωραίο πράγμα όμως, έ;
Πόσα χρήματα μπορεί να βγάλεις στα φανάρια;
25 με 30 ευρώ συνήθως. Καθόμαστε 7 ώρες και είναι καλά, δεν μας διώχνουν ούτε η αστυνομία ούτε άλλοι παλιότεροι στην πιάτσα. Η δουλειά πάει καλά.
Άμα έρθω και εγώ εδώ να πουλάω λουλούδια θα με διώξετε;
Θα σου πούμε να πας αλλού. Αλλά που έχει άδεια πιάτσα θα στο πουν και από εκεί που αγοράζεις τα λουλούδια δεν είναι ανάγκη να έρθεις εδώ.
Ποιοι αγοράζουν λουλούδια; Σε ποια αυτοκίνητα επιλέγεις να πας;
Δεν είναι σίγουρο. Όλοι είναι πιθανόν να πάρουν. Πιο πολύ παίρνουν αυτοί που έχουν καινούργια αυτοκίνητα. Και κυρίως αργά το απόγευμα, είναι η καλύτερη ώρα.
Εκτός από το να πουλάς λουλούδια κάνεις και άλλη δουλειά;
Καθαρίζω τζάμια με ένα συνεργείο σε μαγαζιά Τις περιόδους που δουλεύω και τις δύο δουλειές η κούραση είναι μεγάλη. Αλλά τι να κάνω; Να κάθομαι σπίτι; Καλύτερα όλα αυτά μαζί να φύγω νωρίτερα στην πατρίδα.
Στην Αθήνα που μένεις;
Στην οδό Πειραιώς. Σε ένα υπόγειο μαζί με άλλους τέσσερις άντρες από το Μπαγκλαντές. Αλλά συναντιόμαστε μόνο για ύπνο.
Τι τρώτε εδώ; Ποιος μαγειρεύει;
Ρύζι. Όπως τρώγαμε και στην πατρίδα. Εδώ είναι πιο πολύ το φαγητό αλλά στην πατρίδα ήταν πιο νόστιμο. Εκεί όμως δεν μαγειρεύαμε εμείς.
Τι σου αρέσει στην Ελλάδα σε σχέση με το Μπαγκλαντές;
Όλα καλά είναι εδώ. Οι άνθρωποι είναι πιο καλοί από την Ιταλία, ο καιρός πιο ωραίος από το Μπαγκλαντές. Στην Ελλάδα η δουλειά είναι λιγότερη, τα πράγματα είναι πιο «μικρά» και τα λεφτά λιγότερα, αλλά δεν μας κυνηγάνε τόσο, ούτε οι αστυνομία ούτε οι άνθρωποι. Και δεν μας κοιτάνε σαν να μην έχουμε αξία.
Έχεις ασφάλεια;
Δεν έχουμε ένσημα στην Ελλάδα. Αλλά νέοι είμαστε, εγώ τώρα είμαι 34, άμα αρρωστήσω θα γυρίσω στο χωριό μου να γίνω καλά. Δύο χρόνια θα μείνω ακόμα στην Ελλάδα, μετά θα έχει μεγαλώσει ο γιός μου και θα μας αναλάβει αυτός.
Τι δουλειά θα κάνεις στο Μπαγκλαντές.
Δεν έχει δουλειά στο Μπαγκλαντές. Στέλνω λεφτά στην οικογένεια μου, πατέρα, αδέλφια και γυναίκα, να κάνουμε ένα σπίτι. Όταν γυρίσω θα κάθομαι ή θα δουλεύω στα χωράφια. Αλλά λίγο.